Heerlijk, sportfolklore

Floep, televisie aan. Waar zit AT5? Ik zap. Ik hoor een opgewonden, onzekere stem. Ja mensen, en daar gaat ze, bijna op d’r plaat.

© ANP

Och, ja, nu heeft ze haar slag te pakken. Het ijs is niet al te best, dat leek op een pikstart, en daar is Sanne, ze rijdt voor de VPZ-ploeg. En het lijkt erop dat ze goed weg is, nee ze gaat toch verliezen.

Ik kijk naar een donker, wiebelig beeld, schimmig haast. Ik hoor de verslaggever die ergens langs de kant moet staan, zo te horen, want afgaand op zijn opmerkingen heeft hij niet heel erg goed zicht op de baan.

Hij doet zijn best, weet soms van toeten noch blazen, maar hij valt nauwelijks stil. Daar is ook de dikke zanger, nee die zal niet op het ijs van de Keizersgracht gaan staan, maakt u zich geen zorgen.

Onbeholpen

Na een half uurtje kijken, denk ik: en wat maakt het ook allemaal uit? De onbeholpenheid van de verslaggever van de Amsterdamse stadszender aan de rand van de gracht, of het gedein op de schlagers of de starter die het net over een sneuvelhut had waar hij ver na afloop van de Keizersrace te vinden zou zijn, vast happend naar bier of voor zich uitstarend achter een pikketanesie.

Ik kijk en de verslaggever praat door als Brugman. Ga d’r maar aan staan. Van Annette Gerritsen tot stoethaspels in spijkerbroek, van Jan Bos naar hapsnurkers getogen in windjacks, meiden op hockeyschaatsen en tutjes wiebelend als pasgeboren girafjes op kunstschaatsen, getooid met gepunnikte wollen mutsjes.

Ik kan het allemaal prima zien, hoewel de gracht beroerd verlicht is voor een televisie-uitzending, de cameramensen nogal zwierend met hun camera tekeer gaan en er vaak onduidelijkheid is wie er nou precies door het beeld snelt of harkt. Boeien. De verslaggeefster aan winnaar Ronald Mulder: “Hoe voelt dat nu, koning?” Mulder: “Keizer toch?”

Na nog een paar kreupele formuleringen en een hoop struikelpartijen is het feest totaal en klinkt de skihutkraker Anton aus Tirol over de Keizersgracht.

Verlost

Het is folklore, nou en? Ik vind het wel even fijn. Al het cynisme in één keer gesmolten. Even verlost van de sportuitwassen.

En het was de hele week al een verademing geweest. Nu eens stonden niet de jongens in de belangstelling die 900 euro per trap tegen een bal verdienen, maar mannen die 900 euro prijzengeld verdienen als ze een marathon winnen. Vindt iemand het gek dat ik me met die gasten wel kan vereenzelvigen? De winnaar van het KPN Unox Klassieker Klassement krijgt 4200 euro overgemaakt.

Er wordt op zulke dagen wel eens meesmuilend gedaan over al die spruitjeskwekers, fietsenmakers, verwarmingsmonteurs en studenten die plotseling sportend over plassen en meren racen in marathons, oplopend tot tweehonderd kilometer, maar ik zie dat liever dan het opgefokte gedoe van een voetballer als Luis Suarez, of al die dopingdrek die over ons wordt uitgestort met Lance Armstrong, Alberto Contador en Jan Ullrich.

Waar zat je tien jaar geleden al die tijd naar te kijken, vraag je je af als je terugdenkt aan de uren die je sleet op je studentenkamerbank. En dan moet je er nog een gebalanceerde mening over hebben ook, terwijl je het liefst in één armzwaai al die documenten van het bureau wilt maaien.

Fietsenmaker

Nee, dan Emmen, afgelopen woensdag, NK marathon op natuurijs, de opwinding over een mogelijke Elfstedentocht nog in de lucht (ja, ook dat ging soms wat ver, vond ik ook). Ik zag mooie sport en het leverde een geweldige winnaar op: Jorrit Bergsma, fietsenmaker.

Hij klom na de wedstrijd op het schavot, en daar stond hij gewoon verlegen te zijn, aan de rand van de Rietplas. Links van hem wapperde de driekleur en nadat hij de medaille kreeg omgehangen, zwaaide hij met een bos bloemen in de hand naar het publiek.

Sportfolklore, een schitterend antiserum in cynische tijden.