Poep

Deze column stinkt. Hij gaat namelijk over poep. Mocht u dat onsmakelijk vinden: ik zie u de volgende keer wel weer.

Poep is een taboe, ook in de sport. Want poep is vies en poep is goor. Over poep praat je niet. Althans, niet voor een groot publiek. Ik heb nog nooit een sporter in geuren en kleuren voor de camera horen vertellen over de hoop die hij of zij net in de wc van de kleedkamer heeft achtergelaten.

Ik heb nog nooit een sporter gezien die zijn overwinning opdroeg aan zijn geslaagde toiletbezoek vlak voor de wedstrijd. Eigenlijk is dat raar: de grote boodschap speelt een grote rol in de levens van alle sporters.

Ontlasten

We kunnen met z'n allen wel doen alsof sporters niet hoeven te ontlasten, maar dat is niet waar. Shit happens. Ja, ook voor baltovenaars als Robin van Persie. En ja, zelfs voor hockeypopjes als Ellen Hoog. Sporters moeten ook naar de wc.

Sterker nog: ze produceren een veelvoud van de uitstoot van een doorsnee mens: sporters eten namelijk ook veel meer. Voor wie dat niet gelooft: smokkel jezelf eens naar binnen in een restaurant in het olympisch dorp. Je kunt heel Oost-Afrika voeden van wat er daar op een dag doorheen gaat.

Voor veel sporters is een grote boodschap deel van een ritueel. Het hoort bij de wedstrijdvoorbereiding. Omkleden, uitgebreid naar de wc en dan het veld op of het zwembad in.

Ontlasten is een serieuze zaak, want de beste prestaties lever je met een lege buik. Je kunt pas vliegen als je verlost bent van mentale en fysieke ballast. En iedere sporter heeft nachtmerries over diarree: de krachten klotsen letterlijk en figuurlijk uit je lijf.

Stank

Ik had ooit een ploeggenoot die 's ochtends op de wc al wist of hij goede of slechte benen zou hebben in de koers. Het was 'goeie poep' of 'slechte poep'. Wat hij precies onder goede en slechte poep verstond weet ik niet, maar wel dat hij nooit goed reed als hij slecht had gepoept - of andersom.

Misschien had het iets met de stank te maken, zoals bij Joop Zoetemelk. Volgens Peter Winnen (ooit kamergenoot van Joop) reed Zoetemelk significant harder als de stank van zijn poep niet te harden was.

Die stank is herkenbaar. Je ruikt de koolhydraten die er de vorige dag in zijn gepropt. Je ruikt de spanning. Je ruikt de wil om te winnen. Of je nu een wc-deur opentrekt in de kleedkamers van de Kuip, Thialf of Ahoy: stinken doet het overal.

Een paar weken geleden was ik bij het WK bridge in Eindhoven - met de aroma's in de toiletten naast de speelzaal had je een paard om kunnen leggen. Misschien wel twee.

Slechte poep

Maar het beste bewijs dat poep een cruciale factor speelt is natuurlijk de toiletaffaire van Pedro Delgado. Het gebeurde in de proloog van de Tour van 1989. Delgado was de gedoodverfde favoriet om de Tour te winnen; dat had hij het jaar ervoor ook al gedaan.

Maar Delgado kwam te laat bij het startpodium van de proloog omdat hij nog ergens met zijn broek om zijn enkels in een Dixi zat. Hij stond meteen meer dan tweeënhalve minuut achter en was daardoor kansloos voor de eindzege.

De Tour de France verliezen door een grote boodschap. Dat is pas echt slechte poep.