Buiging voor United

Ja, er zijn veel redenen om Manchester United een nare club te vinden. Maar ze hebben wel Paul Scholes. Old Trafford is een fijne plek voor 37-jarigen.

© ANP

Als rechtgeaarde liefhebber (hartstochtelijk against modern football, je kent het allemaal wel) hoor je natuurlijk een gloeiende hekel aan Manchester United te hebben.

Old Trafford stond zo’n beetje model voor de algehele poenificatie van het Engelse voetbal. De club verkocht zijn ziel aan de Amerikaanse miljardairsfamilie Glazer, seizoenkaarten werden zo duur dat een hele generatie trouwe supporters met tranen in de ogen moest afhaken en men bracht ongeveer wekelijks een nieuw uittenue op de markt om de níeuwe trouwe fans (veelal jetset en dagjesmensen) zo veel mogelijk geld uit de zak te schudden.

En dan had je nog die windbuil van een Alex Ferguson, die steeds horkeriger werd. En David Beckham, met zijn hofhouding van visagisten en zijn gepedicuurde handjes en zijn teenslippers van miljoenmiljard dollar per stuk en zijn jurken of kimono’s of hoe je die meisjeskleren ook noemt.

Je móest haast wel de pest hebben aan ‘ManUre’ en dus van de weeromstuit sympathie voor de hemelsblauwe rivaal Manchester City: de club van de échte Mancunians.

De laatste jaren voelde ik dat ik het stiekem anders ging zien en kwam ook onder voetballiefhebbers om me heen een sluimerende neiging tot United-rehabilitatie op gang.

Wellicht had het Edwin van der Sar te maken. Een bescheiden en benaderbare voetballer die stellig zijn liefde voor United uitdraagt; dat zet je toch aan het denken.

Daar komt bij dat United er onderhand het bestedingspatroon van een sympathieke rugzaktoerist op nahoudt in vergelijking met City. Voetbaltijdschrift  When Saturday Comes wijst er fijntjes op dat United de laatste vijf jaar viermaal de Engelse landstitel won en driemaal de Champions League-finale bereikte terwijl clubs als Stoke City, Sunderland en Aston Villa aanzienlijk driester met geld smeten dan United, om over City maar te zwijgen.

Hoe arrogant Sir Alex Ferguson zich soms ook gedraagt: de man is onderhand wel 25 jaar manager en valt dus in de categorie Foppe de Haan en Guy Roux, maar dan op topniveau. Hoe groot je weerzin tegen David Beckham ook is: hij was geen miljoenenaankoop, maar doorliep de United-jeugdopleiding vanaf zijn veertiende, zoals ook Nicky Butt, Ryan Giggs en Paul Scholes clubjongens waren. En zijn.

Cooler

Prachtig verhaal natuurlijk, dat van Paul Scholes. Afscheid genomen na een carrière van twintig jaar en dan tóch je kicksen weer aantrekken en een extra staartje aan je carrière breien. Dit weekend maakte hij zijn rentree, als invaller, 37 jaar oud. Tegen City, nota bene. En dan winnen.

Ik heb nooit erg op Scholes gelet. Collega-voetballers als Zinedine Zidane en Xavi noemen hem de beste middenvelder van zijn tijd. Dat zal allemaal wel, weet ik veel. Wat ik wel weet, is dat hij opgroeide in Salford, de voorstad van Manchester die ooit Joy Division en New Order uitspoog. Daar wordt die rooie weer een stukje cooler van.

Antiheld

Scholes is een goeie antiheld, een klassieke Engelse ginger met een kop als een rozenbottel, benen als melkflessen en een leventje zo burgerlijk als een pot geraniums die een vensterbank deelt met een setje gefiguurzaagde witte ganzen. Als zijn leven ook maar half zo saai is als hij het zelf omschrijft (beetje trainen, beetje bankhangen, beetje tv kijken) verdient hij de Ed de Goeij Award.

Uniek, zo’n one club career? Niet bij United, waar Scholes gewoon weer teamgenoot is geworden van Ryan Giggs, 38 jaar oud en sinds zijn debuut in 1990 al bijna 22 jaar speler van het eerste team. Al die tijd hadden Scholes en Giggs dezelfde trainer. Bij zo’n club moeten toch meer dingen prettig zijn dan alleen je salarisstrook.

Debuut

Volgende maand word ik zelf 37, een mooie leeftijd om als supporter je ‘debuut’ op Old Trafford te maken: de leeftijd waarop Paul Scholes terugkeerde, de leeftijd waarop Edwin van der Sar met United de Champions League won, de leeftijd ook waarop George Best stopte met voetbal om zich volledig op zijn alcoholconsumptie te kunnen richten.

Laten we voor de verandering eens buigen voor United. Als Ajax het niet doet, op 23 februari, dan doe ik het.