Schermpjes

Afgelopen zaterdag zat ik aan een tafel met twaalf volwassenen. De meesten van hen waren vakbroeders; opgeleide, welopgevoede mensen die hun werk gedaan hadden en allen met technische apparaten voor de neus zaten die hen met iets anders elders op de wereld verbond.

© ANP

Sommigen hadden er twee. De menulijst was nauwelijks bestudeerd of er begon een werkelijk razende rondgang langs tweets, dotcoms, apps, nieuwssites en weet ik wat nog meer.

De vijf meter van me vandaan zittende Erben Wennemars schaatste over zijn kanalen heen met de bijna blinde vaardigheid die hem vroeger tot een geëerd sprinter maakte; hij als kind van deze tijd surfte over het net zoals hij ooit schaatste.

Ongehoord snel haalde hij uitslagen, grappen en grollen, geestige filmpjes en imbeciele tweets naar boven op zijn iPad die voor even de plaats van zijn bord had ingenomen. Eten leek bijzaak.

Chuck Norris

Schuin tegenover hem zat Martin Hersman, voormalig 1500 meterspecialist en thans een kundig tweede commentator bij de NOS. Hij was al een dag bezig met het zoeken naar en het doorgeven van Chuck Norris-grappen.

Infantiel, maar toch leuk. Hierin had hij een goede medespeler aan Rintje Ritsma, ooit allrounder van beroep, die meeging in de Chuck Norris-lach-of-ik-schiet-reeks, maar die ook verdraaide snel was met het ophoesten van klassementen en records.

Velen van het gezelschap, NOS-journalisten en producers, klikten vrolijk mee; de NBA-uitslagen werden aan tafel bekeken, de NFL-voorbeschouwing werd opgehaald, anderen zochten naar de weersverwachtingen in Boedapest, er was intiem woordenverkeer met geliefden thuis, iemand deed een snelle Skype met een kind en ik had, stom, stom, stom, mijn toestel in mijn kamer achter gelaten. Ander jasje.

Ik was outcast, bleek nu, en keek in stilte toe. Het gehele peloton duimde zich over de wereld heen, links en rechts werd geschaterd van de lach of zacht met thuis gesproken en de ober in het restaurant keek zijn ogen uit: zouden deze lieden ook nog iets willen bestellen?

Trance

Op zondagmiddag liep ik door de warming-upruimte van het Hongaarse schaatsstadion. Links en rechts zaten sportmensen met een klein apparaatje voor de neus. Sommigen fietsten of rekten erbij, anderen toonden elkaar (waarschijnlijk) YouTube-filmpjes, weer anderen keken in trance naar een film of luisterden naar een concert.

Ik schatte dat 93 procent van alle aanwezigen in de kleine ruimte op een of andere manier met iets of iemand verbonden was.

In de ruimte voor de vips, waar KPN een dag eerder zijn ‘superklanten’ ontving, had ik soms iemand naar de ouderwetse handtelefoon zien grijpen om er, vaak onhandig, berichtjes op naar huis te versturen.

Grappig, maar waar; deze generatie had wel het geld om een heel wagenpark aan supersonisch snelle hardware aan te schaffen, maar hier deed men het toch over het algemeen met de vrij conventionele telefoon met knopjes (ook voor dikke vingers) of men deed helemaal niets aan iPod, iPad, iBoeda of iPest.

Duidelijk was wel dat de sociale regels binnen dit gezelschap ietwat anders ingekleurd werden dan bij de sporters of de journalisten. Ik twijfelde er ook aan of deze CEO’s wisten wie Chuck Norris was…

Generatieverschil dus? Ja. En het was en is zeker niet erg om dat verschil te zien, het is eerder leuk. Amusant zelfs.

Kramer

Maandag dan. Het vliegveld van Boedapest. Ik zie Sven Kramer zitten. Hij kijkt voortdurend op zijn schermpje, tikt in, lacht, belt, wrijft over het glas, laat iets aan zijn buurman lezen, laat zijn blik in het apparaatje zakken.

Ik kijk naar het gezelschap; bijna iedereen rond de kampioen zit op een schermpje te koekeloeren, tikt in, belt, speelt en heeft oog voor slechts het schermpje.

Kramer loopt naar het vliegtuig, bladerend in zijn toestel. Vlak achter hem loopt Jan Blokhuijsen. Ook hij is gebiologeerd door het schermpje.

Elders kijkt Bart Veldkamp in zijn toestelletje, lopen verzorgers en coaches boodschappen in te tikken en zie ik een sportmanager driftig op zijn apparaatje wijzen: moet je dit nou eens zien. Alles gebeurt lopend, ook als men het KLM-toestel binnen schuift.

Eenmaal gezeten gaat het spel door, iedereen twittert met iedereen en als, vlak voor de start, gevraagd wordt of, omwille van de veiligheid, de elektronische apparatuur uitgeschakeld kan worden, dreigt er een spannend moment van bijna ontreddering.

Er is, heel even, tijd voor een gesprek met de buurman of buurvrouw, voor iets persoonlijks, van mens tot mens. Met de stem, de eigen stem.

Duimvegen

Gelukkig is dat maar even, want na vijf minuten in de lucht, haalt iedereen weer zijn of haar scherm naar boven en begint het koekeloeren en duimvegen, het spelen van ondoorgrondelijke spelletjes, het lezen van kranten of nieuws in het klein en het zoeken naar nog meer Chuck Norris-grappen.

Als Blokhuijsen op Schiphol zijn stoel verlaat om als eerste de slurf in te schieten, maakt iemand hem attent op het feit dat hij zijn computer heeft laten liggen. Het kind van deze tijd lacht schaapachtig en zegt: “Ik wilde even jullie oplettendheid testen…bedankt”, en weg is-ie.

Kramer gaat hem voor. Zoals het hoort. Buiten het toestel lopen ze naast elkaar op: toestelletje in de aanslag, duim in actie. Ze lachen.

Ik? Voorzichtig (en, toegegeven, licht trots dat het me meteen lukt) haal ik, bij de transportband wachtend, mijn mail van het weekeinde op. Er zit een uitnodiging bij om een receptie te bezoeken van een collega die veertig jaar het vak van journalist heeft uitgeoefend.

Gedragscode

Van met de hand geschreven stukken, telexen, via stenograferen, langs faxen naar elektronisch doorsturen…

Overigens wel benieuwd hoe de gedragscode bij die receptie zal zijn. Mag je daar ook ongelimiteerd ‘apart’ gedrag vertonen en met wie weet welke technische hoogstandjes al tikkend, lezend en vegend door de ruimte lopen en een glaasje drinken?

Hersman leest vanaf zijn schermpje voor: “Hoe pelt Chuck Norris een eitje? Hij slaat een kip in tweeën.”

Buiten waait het licht.