'Zeiken hoort een beetje bij ons vak'

Woensdag 18 januari
@sjoerdmossou Dank twittervrienden, inderdaad, een selectie van mijn columns is genomineerd voor de Hard Gras Prijs 2011. Het is niet anders. ;-)

© ProShots

Maandag 23 januari (ergens in de middag)
@sjoerdmossou Gezonde wedstrijdspanning voor Hard Gras Prijs. Blijven appels en peren, maar benieuwd welke het lekkerst heeft gesmaakt bij de jury.

Maandag 23 januari (’s avonds)
@hardgras1 Sjoerd Mossou wint Hard gras prijs.

Dinsdag 24 januari
@sjoerdmossou Halve nacht naar het plafond liggen staren, toch vrolijk wakker. Trots op de Hard Gras Prijs 2011. Dank allen voor de warme reacties.

En vrijwel iedereen die de AD-journalist vervolgens per tweet feliciteerde, kreeg de dagen erna persoonlijk antwoord; “Ik moet inderdaad zeggen dat ik de lol en het nut van het medium te laat ben gaan inzien”, aldus de voormalig twitterhater uit Breda.

Sjoerd, dé clichévraag kan nu gesteld: wat ging er door je heen?
“Jurylid Henk Spaan besprak alfabetisch de drie genomineerden en ik was als laatste aan de beurt. Direct daar achteraan werd ik uitgeroepen tot winnaar, dat viel mij eigenlijk nog best rauw op m’n dak."

"Maar het is een heerlijk gevoel. Ik ben er super blij mee, ook voor het AD. De krant heeft zijn nek uitgestoken voor de sportjournalistiek in Nederland. Eerst met een apart sportkatern, daarna met een sportkrant. Maar deze prijs hadden we nog nooit gewonnen. En dat werd tijd.”

Van welk belang is de Hard Gras Prijs in de beroepsgroep?
“Het is, de Nico Scheepmaker beker voor het beste sportboek daar gelaten, de enige prijs in de sportjournalistiek en daardoor automatisch belangrijk. Ondanks dat er in ons wereldje in het verleden eigenlijk best gezeken is op dit initiatief, moeten we blij zijn dat er zo’n prijs is."

"Sommige sportjournalisten vonden dat de prijs te veel neigde naar de langere, semi-literaire sportverhalen. Ook ik ben daar wel eens sceptisch over geweest. Maar met Willem Vissers won er vorig jaar al een dagbladjournalist en in brede zin kun je niet anders zeggen dan dat de prijs de afgelopen jaren is toegekend in heel uiteenlopende journalistieke genres. Zeiken hoort ook een beetje bij ons vak, denk ik. Wel, iedere sportjournalist moet eigenlijk de ambitie hebben om te winnen.”

In zijn woord achteraf (“dat was niet eens een speech te noemen”), ging Mossous dank in eerste instantie vooral uit naar alle adviesraden, ledenraadcommissies, hoofdrolspelers en andere betrokkenen in de Ajax-soap, daar waar de inhoud van zijn winnende columns op gestoeld is. “Daarna heb ik alsnog de mensen die er echt toe doen bedankt.”

Wat ga je eigenlijk met dat gewonnen kunstwerk doen?
“Die staat nu thuis op de schouw, echt waar. Maar het AD gaat binnenkort verhuizen naar het centrum van Rotterdam en misschien krijgt het wel een mooi plekje op de redactie.”

Iets anders, wanneer verschijnt je boek over NAC Breda?
“In mei. NAC bestaat honderd jaar en aan de hand van leuke verhalen hoop ik dat de liefhebber de cultuur van NAC gaat begrijpen en dat de supporter zich gaat herkennen in zijn, maar ook mijn club.”

Jij kan daar zonder problemen voor uitkomen, hè!?
“Supporter zijn van NAC is ongevaarlijk omdat de club in de landelijke media geen factor van belang is. Het is een volkse traditieclub met weinig vijanden. Het is lang zo geweest dat je als journalist onafhankelijk moest zijn. Maar als je de emotie van het voetbal wilt begrijpen, moet je weten wat het is om van een club te houden.”

Hendrik Meijnders bespreekt op deze plek, wanneer daar aanleiding toe is, mediagerelateerde zaken uit de (non)-actualiteit.