Zet hem op, FC Buitelona!

Afgelopen zaterdag besloot ik er eens goed op te letten. Zouden de artiesten van FC Barcelona zich tegen een provincieclubje net zo gemakkelijk laten vallen als tegen het gehate Real Madrid?

© ANP

Drie dagen eerder was het weer eens raak geweest in de kwartfinale van de beker in Camp Nou, waarin Real Madrid werd uitgeschakeld.

Gedurende de hele wedstrijd veranderden Madrileense vingerwijzingen bijna vanzelf - door Catalaans theater - in mokerslagen. Dat is al jaren het geval, en daar kon ik dan in zoverre inkomen dat een ploeg als Barcelona zich nu eenmaal moet wapenen tegen het botte gedrag van slager Pepe en de zijnen.

Knus

Twee slidings van Pepe legitimeren tien schwalbes van Lionel Messi. Akkoord. Maar nu Villarreal. Wat het veelgeprezen elftal van trainer Josep Guardiola in dat knusse stadionnetje bij de Middellandse zee liet zien, verbaasde me. Hier geen rivaliteit, geen opgeklopte emoties, gewoon een potje voetbal tegen een club die bijna onderaan staat in de Primera División.

Beetje tiki-taka, een paar goaltjes en het frivole ensemble uit Catalonië zou ontspannen weer het vliegtuig in stappen. Want die aanstellerijtjes, dat soms verwijfde teatro bewaarden de supersterren natuurlijk voor de witgehemde provocateurs uit Madrid.

Sinds zaterdag weet ik beter. De schwalbes van Barcelona kunnen het zonder uitlokking stellen. Ze ontspringen autonoom. In de vijfde minuut hadden de geelhemden van Villarreal  nog geen kwaad gedaan, of Xavi zette een onschuldige aanraking van zijn voet tegen die van Borja Valero om in een valpartij alsof hij een rotschop had gekregen.

Drie minuten later ‘zocht’ Carles Puyol de glijdende benen van Cani op, teneinde daar eens overheen te vallen. In de dertiende minuut van deze vriendschappelijk ogende wedstrijd greep Daniel Alves naar zijn ‘pijnlijke’ gezicht na een kopduelletje. En voor de rust haalden ook Sergio Busquets en Cesc Fabregas zulke geintjes uit.

Gevoeligheid

Villarreal, dat niet hard of gemeen speelde, had op weg naar de kleedkamer al drie gele kaarten op zak. Fijn team, dat FC Buitelona.

Uiteraard: ook het waarschijnlijk beste elftal aller tijden bestaat uit mensen. Ze maken gebruik van de gevoeligheid onder scheidsrechters voor de lof die Barcelona alweer zo lang krijgt. Het is alleen wel jammer dat ze het benutten van het voordeel van de twijfel niet reserveren voor harde tegenstanders.

Het versieren van vrije trappen tegen een club in een kustplaats van 50.000 inwoners, geen El Clásico te bekennen, is toch geen gezicht?

Dat vallen om niks, al die armen de lucht in om een schwalbe van een teamgenoot te steunen in Villarreal: dat is net zoiets als met zijn allen naar de scheidsrechter lopen om te zeggen dat Lass Diarra een gele kaart moet krijgen. Zowat het hele elftal van Barcelona deed het vorige week woensdag in Camp Nou.

Wennen

Diarra had al geel en na een tackle bij zijn eigen strafschopgebied verdiende hij nogmaals geel. Dus rood, dus Real verder met tien man. Het geel kwam niet, gelukkig. Het massale verklikken werd niet beloond.

Zeker na de 0-0 van zaterdag - puntje voor Villarreal, óók gelukkig - hoop ik niet meer automatisch dat Barcelona wint. Het zal even wennen zijn.