Homoclub

Ajax ‘dé homoclub van Nederland’? Eén ding is in elk geval zeker: de gevoelens van Ajacieden uit alle geledingen werden prachtig door homo’s verwoord.

© ANP

De Amsterdamse politiek vindt dat Ajax “dé homoclub van Nederland” moet worden. Op het stadhuis aan het Waterlooplein ergert men zich aan de beperkte rol die Ajax speelt bij de homo-emancipatie in het voetbal. Ajax moet niet wachten op andere profclubs, maar actief een een-tweetje opzetten met de John Blankenstein Foundation.

Wanneer zo’n bericht opduikt (het gebeurde afgelopen vrijdag: 3 februari) is er voor een voetbalcolumnist geen ontsnappen meer aan: in je eerstvolgende stuk zul je iets geestigs moeten met Ajax en homo’s, daar verandert geen moedertjelief meer iets aan.

Maar wát precies? Een schijtlollig verbandje leggen tussen de ontblote bovenlijven op Vak 410 en de taferelen op de schuiten tijdens de Amsterdam Gay Pride? Beetje makkelijk en flauw. Te zeer uitgekauwd bovendien, niet in de laatste plaats door lui die zelf graag “hand in hand, kameraden” en melodieën van Gloria Gaynor zingen – en dus maar beter een beetje kunnen dimmen, qua homograppen.

Dan maar een beetje variëren op het thema ‘de Ajax-bijdrage aan de homo-emancipatie is juist enorm, want ze stellen wekelijks mietjes op’? Oók flauw: dat is de grap die elke voetbalsupporter in Nederland vermoedelijk metéén te binnen schoot bij het zien van dat bericht – en dan moet je als columnist dus iets anders.

Bovendien: inschoppen op mensen (of clubs) die toch al bloedend op de grond liggen, is niet chique. De mietjes van Ajax... het is al zo’n rotmaandag voor ze. Laat ze maar even.

Aanleiding

Serieus en inhoudelijk ingaan op het statement vanuit het stadhuis? Kun je doen. Er is op zich wel aanleiding toe, want het argument waarmee D66-raadslid Gerolf Bouwmeester de politieke eis kracht bijzet (“Vergeet niet hoeveel belastinggeld er jaarlijks aan de politieinzet bij de Amsterdam Arena wordt uitgegeven”) is er natuurlijk een om boos over te worden: een klassieke voetbalhatersdrogreden.

Wie wenst te onderstrepen wat de bedrijfstak voetbal de maatschappij kost moet, om een eerlijk beeld te schetsen, óók even in zijn rekensommetje meenemen wat de voetbalsector de maatschappij en de economie oplevert.

Ik durf de bewering best aan dat de aanwezigheid van Ajax financieel niet zo heel ongunstig is voor de stad Amsterdam, alles bij elkaar, per saldo, onder de streep. Net zo min als de aanwezigheid van een levendige gay scene dat is, dunkt me.

Juiste reactie

Een tamelijk sterke inhoudelijke reactie op de eis vanuit de Stopera kwam er ook van Ajax-trainer Frank de Boer: “Ajax wil de béste club van Nederland worden, en daar mogen homo’s ook bij, hoor.”

Ik zou het, geloof ik, de enige juiste reactie hebben gevonden, als ik homo was geweest.

Eén ding is zeker: wat zich binnen Ajax afspeelt, is prachtig in woorden gevat door beroemde homo’s. Terwijl in de top allerlei types opereren volgens het motto van wijlen Pim Fortuyn  (Ik word minister-president van dit land, en als ik het niet word, dan ben ik het toch”), kunnen ook de supporters bij homo’s hun hart ophalen.

“In my life / why do I give valuable time / to people who don't care if I live or die?” zong de Stephen Patrick Morrissey ooit, in het liedje Heaven Knows I’m Miserable Now. Pas hem toe op het fenomeen clubliefde en je hebt de existentiële vraag waarvoor elke Ajacied zich de laatste tijd wel eens gesteld ziet.

Reve

Wie zondag in de Arena was, zal geconstateerd hebben dat de Ajax-fans zich nauwelijks nog opwinden over de vertoning op het veld en het gekrakeel in de bestuurskamer. “Het gaat slecht, maar verder gaat het goed,” schreef Gerard Reve – en ja, zo voelt het ongeveer.

Nog een Reve-citaat dan maar, uit De Avonden: “Een vroege dag, een welbestede dag wordt het. […] Men is buiten geweest, voelt zich fris en krijgt een goed humeur. Dit wordt geen bedorven en verprutste Zondag.”

Als homo’s ons, Ajacieden, weer zulke zondagen kunnen bieden… Lieve God, wat zijn ze dan verschrikkelijk welkom.