Snotpegel

De eerste stappen zijn het ergst. Je enkels zwikken, je knieën knikken. Je ijzers willen alle kanten op behalve de goede. Je vloekt en vraagt je af welke onverlaat dat ijs ook zo glad heeft gemaakt.

© NU.nl/Heidie Duteweert

Het voelt alsof het honderd jaar geleden is. Misschien wel tweehonderd. Je kijkt achterom – de veilige graskant lonkt. Net als de koek en zopie-tent, waar je een glas glühwein voor een euro krijgt. Je overweegt een stuk in je rietkraag te zuipen, maar het is nog niet eens elf uur.

Je wankelt het meer op. Je enkels staan op breken. Dit lijkt nergens op; je bent al blij als je blijft staan. Kolere, je kunt er geen hout meer van. Je wordt links en rechts om je oren geschaatst door koters. Ze lachen je uit. Je voelt je oud en versleten.

Misschien ligt het aan je schaatsen. Ze zijn vast te bot, en te ouderwets. Wat wil je ook – je hebt ze uit de berging op zolder gevist. Achter de kerstspullen en de kapotte videorecorder lagen ze, onder een laag stof zo dik dat je er sneeuwballen van kon draaien. Je was blij toen je ze vond. Je had er zin in. Tja. Toen nog wel.

Snotpegel

Pijn onder je voetzolen. Pijn in je bovenbenen. En vooral: pijn in de spiertjes die over je schenen lopen. Je was vergeten dat daar spieren zaten. Nooit gebruik je die dingen; blijkbaar zijn ze speciaal in een mensenlichaam gestopt om je te martelen als je over bevroren water wilt glijden.

En kóud dat het is. Je handen tintelen. Je tenen voel je al niet meer vanaf het moment dat je de deur achter je dicht trok. Je longen bevriezen in je borstkas – het is net alsof je een kilo Fishermans Friends achterover hebt geslagen. Aan je neus begint zich een bevroren snotpegel te vormen.

Je probeert of je nog pootje over kan. De conclusie: nee. Je klapt zo hard op het ijs dat de eenden in het wak even verderop schaterend opvliegen. Met een beurse heup en een blauwe elleboog krabbel je op. Een krasse oma op klapschaatsen vraagt of het wel gaat. Je knikt en hoopt dat ze de tranen in je ogen niet ziet. Ze zwiert weer weg. Je kijkt haar na. Je bent jaloers.

Glimlach

Je denkt: ik ploeter terug naar de kant en ik raak die pokkedingen nooit meer aan. Maar dan gebeurt het.

Ineens lukt het. Je zit diep. Je zet af. Links. Rechts. Links. Rechts. Je gaat sneller. En sneller. En sneller. Het voelt alsof je opstijgt. Je raakt het ijs niet meer. Je vliegt. Je vliegt! Je denkt dat je Stefan Groothuis bent.

Niets is meer belangrijk. Niet dat je schaatsen bot zijn. Niet dat je je tenen niet meer voelt. Het geeft niet dat je heup voelt als een overrijpe avocado. Het maakt niet uit of die Tocht er komt. Het maakt niet uit dat je morgen weer naar je werk moet. Of dat je vriendin boos op je is. En het maakt al helemaal niet meer uit dat je hypotheek eigenlijk te hoog is. Niks maakt meer uit. Je ijzers die over het ijs jakkeren – meer heb je niet nodig.

Een minuut of twee duurt het. Dan rij je in een scheur en lig je weer ondersteboven op je bakkes. Maar dat geeft niet. Je zult straks naar huis strompelen naar huis met een glimlach. Je hebt geschaatst.