Mosquera, ga wijn maken!

Halverwege augustus zat ik in een wijnbar ergens in het centrum van het Spaanse bedevaartsoord Santiago de Compostela.

© ANP

Ik had geen wekenlange wandeltocht door het noorden van Spanje achter de rug, maar was die ochtend gewoon in het vliegtuig gestapt in Amsterdam.

In Spanje zou ik Ezequiel Mosquera ontmoeten, de renner die al bijna een jaar niet had gekoerst. Na zijn tweede plaats in de Vuelta van 2010 werd het dopingmaskerende HES in zijn bloed gevonden.

Geschorst was hij elf maanden later nog altijd niet, maar zijn ploeg Vacansoleil weigerde hem al een seizoen lang te laten koersen. “Wij streven zero tolerance na”, luidde de verklaring van teammanager Daan Luijkx.

“Als er een onderzoek naar een renner van ons loopt, dan start hij niet. Stel: Mosquera rijdt in de Vuelta bij de eerste vijf en wordt daarna alsnog geschorst, dat zou voor de ploeg geen goede zaak zijn.”

Kazen

Het werd een merkwaardig interview daar in de wijnbar. Wijn, kazen en ham kwamen op tafel en Mosquera praatte aan één stuk door.

Soms kroop hij bijna onder de tafel van woede, dan was hij weer rationeel, rustig. Eén ding moest iedereen van hem aannemen: hij had nooit doping gebruikt.

De 36-jarige klimmer zat in de put. “Ik ben kalmeringsmiddelen gaan slikken. Ik ben ook flink afgevallen, weeg nog maar 61 kilo, zo licht ben ik nooit geweest. Het komt allemaal door de stress.”

Over één ding was hij duidelijk: bij een daadwerkelijke schorsing zou hij stoppen als wielrenner. “Ik weiger om een onterechte straf uit te zitten. Mocht ik geschorst worden, dan geef ik nog één persconferentie en vertel mijn verhaal. Wie me dan niet gelooft, heeft pech.”

Wijnboer

Mosquera keek al uit naar het leven dat hem te wachten stond. Hij wilde wijnboer worden, was hard op zoek naar grond. Een kaart van Galicië, de regio waar hij vandaan komt, kwam op tafel. Hij wilde laten zien waar zijn nieuwe leven zou beginnen.

We zijn nu drie maanden verder en de klassementsrenner is nog altijd niet geschorst. Er is inmiddels wel twee jaar schorsing tegen hem geëist, maar hij wacht nog steeds op een uitspraak van de Spaanse bond. Waarom het zo lang duurt, weet niemand, ook hij niet. Al zei hij in augustus wel een vermoeden te hebben.

“Ik ben iemand uit het arme noord-westen van Spanje. En vergeet niet: na alle dopingincidenten van de afgelopen jaren is de internationale druk op de Spaanse wielerbond toegenomen.”

Schandalig

Of hij gebruikt heeft, weet ik niet. Wel is het schandalig dat hij nu al meer dan een jaar in onzekerheid wordt gelaten. Deze week las ik dat Mosquera naar het internationaal sporttribunaal CAS wil stappen als hij wordt geschorst.

Arme Mosquera. Je zou bijna tegen hem zeggen: laat het rusten, berg de fiets op en ga lekker wijn maken.