Geen record? Schaam je!

Ik kijk op YouTube, en ik zie niets. Ik typ haar naam in het daartoe bedoelde venstertje en niets. Helemaal niets.

© ANP

Het is nog langer geleden dan lang geleden, blijkbaar. De videofilmpjesverzamelsite bestond in 2002 zeker niet (even snel opgezocht: opgericht in februari 2005).

En er is daarna ook niemand die de moeite heeft genomen de bijzondere race van Andrea Nuyt in een verloren uurtje nog eens te uploaden.

Is blijkbaar nadien ook nauwelijks meer door de NOS op televisie uitgezonden vermoed je dan. Of ik ben een kluns en kan ‘m op het wereldwijde web niet vinden. Niet geheel ondenkbaar natuurlijk.

Weggezakt

Ik wil graag zien wat er bijzonder aan haar race was. Hem voor mijn eigen geestesoog halen lukt me niet meer, te diep weggezakt in het doolhof van mijn herinneringen.

Waar het echt om gaat: Nuyt schaatste haar 37,54 negen jaar en elf maanden geleden en daarmee is de 37,54 het langst staande Nederlandse record in het schaatsen. De 500 meter van Nuyt, gereden op 13 februari 2002 tijdens de Winterspelen van Salt Lake City, staat als een huis.

Haar record haalt het nog niet bij de 4x100 meter estafette van de atletiekvrouwen, daterend van de Spelen van 1968, Mexico Stad, maar het staat. Nog.

Mijn hemel, februari 2002, de puinhopen van het New Yorkse World Trade Center lagen bij wijze van spreken nog na te roken. De War on Terror in Afghanistan was pas vier maanden oud.

Het maakt duidelijk dat voor een heleboel dingen geldt dat ooit de tijd aangebroken zal zijn er eens een streep door te zetten, en dat geldt toch ook voor die tijd van Nuyt.

Niet heel erg natuurlijk als het niet gebeurt, maar als er niets verandert en ze allemaal tekort komen, dan zal het optreden van Thijsje Oenema, Margot Boer, Marrit Leenstra en Annette Gerritsen de komende twee weekeinden het onomstotelijke bewijs zijn dat het niveau van het vrouwenschaatsen stagneert.

“De top is smal”, zegt Nuyt, die in november 2004 stopte als schaatsster. “Het zijn een paar eenlingen.”

WK sprint

Wat denkt zij, blijft haar tijd overeind? Nee. Ze denkt dat een Nederlandse schaatsster haar record tijdens de World Cup komend weekeinde in Salt Lake of een week later tijdens het WK sprint in Calgary zal verbreken.

“Wordt wel een keer tijd ook.” Ze noemt twee namen: Oenema en Boer, die moeten volgens Nuyt sneller kunnen dan 37,54. Het wereldrecord staat overigens op naam van Jenny Wolf: 37,00.

Toen, in 2002, had Nuyt na de race helemaal niet het gevoel dat het snel was. Er waren er die avond nog drie sneller geweest en dat kleurde lange tijd haar beeld van de race. Vierde, dat is dus niets op de Winterspelen.

Vierde, daar traint geen mens zich de blubber voor. “Ben wel trots op de tijd", vertelt ze, “die mij toen misschien niet opleverde wat ik hoopte - een medaille op de Spelen - maar door dat record is het nu wel een mooie herinnering.”

Zo goed was die 37,54, dat er in al die jaren niemand sneller was. Ze vertelt dat ze twee jaar geleden al dacht dat haar tijd zou sneuvelen, maar toen gebeurde er niets. Voornamelijk, denkt ze, omdat de schaatssters toen niet zo lang in Noord-Amerika verbleven. Dat is nu wel anders.

Perfecte situatie

De situatie, zegt Erben Wennemars, die is de komende twee weekeinden wél perfect. De sprinters en sprintsters zijn al weken aan de andere kant van de Atlantische Oceaan (dus een jetlag is al verteerd), er is geen ‘bizarre spanning’ zoals in een olympisch jaar die de boel kan verstieren en de races worden verreden op ‘het belangrijkste moment’ in het seizoen, aldus Wennemars, de wereldkampioen sprint van 2004 en 2005.

“Die tijden gaan eraan”, zegt Wennemars, die ook verwacht dat de Nederlandse records 500 en 1000 meter mannen verbeterd worden. Wennemars: “Iedereen staat nu op scherp. Als die nationale records niet gebroken worden moeten de schaatsers zich schamen.”

Niets tegen in te brengen. Nog wel iets aan toe te voegen trouwens: de schaatsbond mag zich dat dan dus ook aantrekken.