Geef mij maar een wereldrecord

De ijsvloer stond weer even te boek als 'het snelste ijs ter wereld'. De perfecte plek dus voor een wereldrecord, zou je dan denken. Gelukkig komt niet alles uit wat we denken.

© ProShots

In theorie was het de perfecte plek, die overdekte oval van Salt Lake City. Daar zouden we wel eens wereldrecords kunnen gaan zien. Dat vertelde de recordboeken en dus hield ik het van opwinding haast niet meer.

Ik was daardoor totaal geobsedeerd geraakt door luchtdruk, want hoe lager die weerstand, hoe sneller de schaatsers en hoe groter de kans op een wereldrecord. En dat wilde ik wel weer eens zien. Een echte recordbreker op de schaats.

Maar we zaten er allemaal weer eens heerlijk naast, de perfecte schaatsplek is natuurlijk Calgary, aanstaand weekeinde plaats van handeling van de WK sprint. Calgary, haar ijsbaan gelegen op het terrein van de universiteit van de stad, met haar gemoedelijke Canadezen; een baan met historie.

Gelukkig dus geen wereldrecords in Salt Lake. Het was daardoor de beste denkbare prelude. Wel de verwachting, niet de uitkomst. Van zulke opmaten lust ik wel pap.

Troef

Laat de verwachtingen uiteindelijk maar een beetje achterblijven. Er werd natuurlijk wel snel geschaatst in Salt Lake. Jan Smeekens verbeterde het Nederlands record op de 500 meter en er waren wat persoonlijke records en een aantal goede races (Laurine van Riessen won de 1000 meter).

Daarnaast ook een flink aantal misslagen en er waren een paar door-het-ijs-zak-momenten zichtbaar, zoals het rijden der kruising van Marrit Leenstra en Ireen Wüst en de wisselvallige Liga ladies.

En er was Stefan Groothuis - de Nederlandse troef als het gaat om het wereldkampioenschap, komend weekeinde in Calgary.

Lastig zat

Gelukkig kende Groothuis geen uitschieters. Ik moet geen uitschieters vlak voor een WK. Ik wil daar graag vier goede races. Dat zeggen die coaches toch altijd - vier goede races, dan kun je wereldkampioen worden?

Jac Orie zegt het in het nieuwe magazine van NUsport rond een uitgebreid interview met Stefan Groothuis. Om wereldkampioen te worden moet je helemaal geen superraces willen rijden.

Vergelijk het met voetbal: vier stafschoppen benutten, dat brengt de zaak tot een goed einde. Geen hakballetjes, stiftjes of pegels van 65 meter in de kruising. Vier keer loepzuiver mikken, dat volstaat. En dat is volgens de kenners al lastig zat.

Spectaculair

Maar dan, dan blijkt plots de luchtdruk in Calgary zaterdag en zondag extreem laag. Stel: je kunt met alle risico's van de wereld de eerste man worden onder de 34 seconden.

Of nog beter: Groothuis, wat doe je als blijkt dat je in de laatste rit van de 1000 meter ook het wereldrecord kunt pakken - in een idioot snelle tijd?

Wat doe je? Je hoeft alleen maar Shani Davis te volgen om wereldkampioen te worden en laat je dan Davis 1.05,76 klokken (of zoiets). Of? Ja! Zelf de eerste man onder de 1.06? Ja, toch, dat is spectaculairder dan de derde Nederlandse wereldkampioen sprint worden - na Jan Bos en Erben Wennemars?

Dagdromen

Ik zou het weten. Geef mij het wereldrecord. De eerste man onder de 1.06, dat kan er maar één zijn. Wereldkampioen zijn er wel meer en dat kan volgend jaar ook nog. Of zit ik er weer naast?

Ik hoop het eigenlijk. Laat mij maar dagdromen, laat Groothuis de realist maar zijn. Maar als ik terugdenk aan het schrijven van het interview vorige week denk ik dat het wel goed komt. Ik maak me weinig zorgen om Groothuis.