Sadomasochisme

Ze heeft olympisch goud thuis liggen en is de beste speelster van de wereld. Maar ik kan nu vast verklappen dat ze in de jaarlijkse inkomens top 100 van Nederlandse sporters, die het magazine NUsport volgende week weer presenteert, ontbreekt.

© ANP

Sterker, het meisje achter de kassa van mijn buurtsuper heeft een rianter salaris dan waterpoloster Iefke van Belkum.

Vier jaar geleden werd het goud van de waterpolovrouwen bestempeld als sprookje. Ze hadden zich voorbereid in de bossen van Zeist, zaten maandenlang opgesloten in een barak. Slapen deden ze in een stapelbed, met vier meiden op een kamer. Een televisie ontbrak, de enige luxe was een Senseo-apparaat.

Ineens waren de vrouwen van wie nog nooit iemand had gehoord dus olympisch kampioen. We keken massaal en zagen die gekke coach na afloop met kleren en al het zwembad in duiken. Jack van Gelder werd, al dan niet op eigen verzoek, in het bad gegooid door de kampioenen, zoals Kees Jansma dat in 1988 overkwam na de Europese titel van de voetballers.

Na alle huldigingen werd het doodstil. De bond had geen draaiboek klaar liggen met de titel ‘Wat te doen als kampioen?’ Lucratieve sponsordeals bleven uit en Van Gelder vertoonde zich niet meer aan de rand van het zwembad. De speelsters raakten in de vergetelheid.

De Bruijn

Daniëlle de Bruijn, die in de olympische finale tegen Amerika zo’n beetje alle goals maakte, zwaaide af. Ze had nog meegekund, maar ze had haar werkgever, een scholengemeenschap in Gouda, beloofd na de Spelen fulltime te komen werken als wisselgeld voor de steun van haar werkgever in aanloop naar Peking. De enige die we herkenden en er een centje aan over hield, was coach Robin van Galen. Hij zwaaide af als bondscoach, dook het lezingencircuit in en was op tv te zien als de term waterpolo viel.

Twee weken terug, in de aanloop naar het EK in Eindhoven, zochten we de 25-jarige Van Belkum op. Na de Spelen ging ze drie jaar naar het buitenland. Zakken vullen? Vergeet het maar! Het ‘avontuur’ kostte haar eerder geld dan dat het wat opbracht. Ze ging namelijk naar Griekenland en dat land ging failliet.

Promotie

We troffen haar in de bossen van Zeist. Opnieuw zat ze daar met haar ploeggenoten van het Nederlands team opgesloten in een barak, op honderd meter van het zwembad. Alsof er in vier jaar tijd niets was veranderd. Nou ja, de stapelbedden waren verdwenen. Ze hoefden niet meer met vier personen op een kamer, maar met twee. Ze hadden ineens tv, een tweede koelkast en banken waarop ze konden hangen.

En Van Belkum verklapte dat ze promotie had gemaakt, kreeg ineens een toelage van meer dan duizend euro per maand van NOC*NSF waar dat in de aanloop naar Beijing beduidend minder was. Als zoveel plotselinge welvaart maar niet ging leiden tot diva-gedrag, vroegen we ons hoofdschuddend af die druilerige dag.

We vroegen Van Belkum of het niet frustrerend was dat de gouden plak zo weinig had opgeleverd. Ze haalde haar schouders op. De liefde voor haar sport, dat was wat haar dreef. ‘Ik zie genoeg sporters om me heen die hetzelfde doen en geen medaille winnen. Als ze straks gestopt zijn, hebben ze geen opleiding en moeten ze bij Albert Heijn achter de kassa zitten. Ik misschien ook, maar ik heb het dan in elk geval niet voor niets gedaan. Dat is heel rustgevend’, vertelde Van Belkum.

Geen eendagsvlieg

Ze wilde opnieuw naar de Spelen, dolgraag bewijzen dat de waterpolosters geen eendagsvlieg waren, vertelde ze. Ook legde ze uit dat heel wat speelsters af waren gezwaaid na Peking. Allemaal jonge, onervaren meiden waren ingepast door de Italiaanse coach Mauro Maugeri. Ze werden dan wel constant betiteld als olympisch kampioen, van de gouden ploeg was nog maar weinig over. O ja, mocht de ploeg in Londen opnieuw succesvol zijn, dan hoopte ze dat er een les was geleerd van Beijing en dat er dit keer wel wat mee werd gedaan.

In vier jaar amper wat opgeschoten en geen spoortje irritatie te bekennen. Die meiden laten zich weer zonder morren opsluiten. Het riekt naar sadomasochisme. ‘Topsport moet moeilijk zijn, anders is het ook niet leuk meer,’ gaf ze ons mee bij het afscheid nemen.

Ticket

Ik gun ze het allerbeste en hoop met ze mee dat het niet bij die ene uitschieter blijft. Dus volg ik de prestaties van de waterpolovrouwen bij het EK op de voet.  Ik baalde toen er nipt werd verloren van Rusland en Hongarije in de poule. En ik was zelfs even chagrijnig toen ‘we’ na strafballen ook onderuit gingen tegen Italië.

Gelukkig hebben ze nog drie maanden. Een plaats bij de laatste vier op het OKT in Triëst volstaat om naar Londen te mogen.

Kom op Iefke! Ik wil jou in de nabije toekomst niet achter de kassa zien van een of ander filiaal van Albert Heijn.