Masseren met een deegrol?

Johan Museeuw voorspelde, hoe gewaagd, dat het heel moeilijk zou worden. "Het grootste gevaar is de slechte dag op de verkeerde plaats."

© ANP

Patrick Lefevere zei dat het zonder een fiets met 'moteurreke' sowieso niet ging lukken. "Ik zie het niet gebeuren. Neen."

Lucien Van Impe, ook ervaringsdeskundige, zag het wél positief in. "Hij gaat dat kunnen. Ik geef hem, behoudens grote pech, toch zeker tachtig procent kans van slagen. Maar hij krijgt een immens grote zweer op zijn gat."

Roger De Vlaeminck was vooraf het meest positief. "Het mag geen probleem zijn. Als hij zijn verstand gebruikt, veel massages krijgt en genoeg drinkt, dan gaat het zeker lukken. Kleine slokken."

Trainen

En toen moest journalist Jeroen De Preter nog beginnen met het fietsen van de Tour de France, editie 2011. Het idee kwam van zijn hoofdredacteur die hem in januari vorig jaar de opdracht meedeelde.

"Fiets over het parcours van de Tour, een dag voor het peloton uit. En breng daar dagelijks verslag van uit voor de Belgische krant De Morgen." Oh ja, Jonas Lampens ging ook mee. Als fotograaf. Maar ook als chauffeur en soigneur. Het grote trainen kon beginnen.

En dat deed De Preter naar hartenlust, maanden achtereen, uren per dag. Sowieso al een prestatie als daarnaast het leven doorgaat.

Zijn verslag van dit alles is een stevige warming-up op weg naar de grote wedstrijd. Niet te lang, rap geschreven, met plaats voor onzekerheden en wielergeluk.

En dan is daar de Passage du Gois, dat glibberige vertrekpunt van die grote, drie weken lange ontdekkingstocht. De reis die antwoord moet geven op de essentiële vraag wat het betekent om coureur te zijn in de Ronde.

Deegrol

Nee, origineel was het idee niet. Maar is niet alles al eens gedaan? Drie Spanjaarden reden de route vorig jaar ook, net als een Canadese filosoof die zijn benen ’s avonds eigenhandig masseerde met een deegrol.

Allemaal even luchtig opgetikt, afgewisseld met een dagelijkse update van de moraal ("onwrikbaar"), de benen ("licht vermoeid, maar nog steeds krachtig"), de status van heimwee ("ik zou de kindjes nog eens willen zien") en een medisch bulletin ("zweervorming op het zitvlak, moeizame spijsvertering").

Tussendoor befietst De Preter (178 centimeter lang) heel Frankrijk, in beeld vastgelegd door de multifunctionele Lampens. Gevarieerd en met oog voor detail, waarbij het opvalt dat de man waar het om gaat zelden lacht. Graag bij deze ook een stevig compliment voor de vormgeving, die bewijst dat uiterlijk er wel degelijk toe doet.

Tip

Natuurlijk loopt Kleine man, grote Tour goed af, zoals in de film. De kleine man haalt Parijs en bedwingt de grote Tour (3414 kilometer). Onderweg geholpen door collega’s (in de ploegentijdrit), rustdagen, fanatieke en meefietsende lezers en bewegwijzeringbordjes die ’s ochtends op de dag van zijn doorkomst zijn neergezet.

Voor wie enthousiast is geworden heeft De Preter als laatste een tip die hem tijdens zijn helletocht ongetwijfeld geholpen zal hebben: "Denk niet te diep over uw onderneming na. Vragen over de zin van uw onderneming zullen u de benen afsnijden."

Cijfer: 7,5

Uitgever: Kannibaal
ISBN-nummer: 978-94-9137-602-3
Auteur: Jeroen De Preter
Pagina’s: 179
Prijs: 24,50 euro